محبوس

فیل‌.تر!!!

2011-02-10T15:36:00.003+03:30

انگار فیل.تر شدم و به جمع خوراکی‌ها پیوستم!

احتمالا تا وقتی که راه‌پیمایی 22 بهمن و بعدترش راهپیمایی 25 بهمن از تب و تاب بیفتد.

اول که وبلاگم را در این وضعیت دیدم خنده‌ام گرفت و از خودم پرسیدم چرا؟... من که نوشته‌هایم بیشتر به چرند و پرند نزدیک است تا نوشته‌‌های مبتذل یا سیاسی. بعد یادم افتاد که هرازگاهی یک سری حرکات بازیگوشانه‌ی سیاسی هم به نمایش گذاشته‌ام که این حرکات کودکانه به مذاق بعضی‌ها خوش نیامده است. آخری‌اش هم همین چند پست قبل...روولوشن.

بعدتر بیشتر دوزاری‌ام افتاد که... بعله حتما حقیقتی را از پس پرده بیرون انداخته‌ام و خودم خبر ندارم. (من؟؟؟؟)

مگرنه‌این‌که حقیقت تلخ است؟ این‌طور شد که نشستم تمام آرشیو وبلاگم... دانه دانه‌شان را خواندم. هرچند چیزی هم نیافتم که بتواند کوچک‌ترین تاثیری بر اذهان جوانان بی‌بخار!! هم‌میهنم بی‌اندازد و برای براندازی جری‌شان کند.. اما با همین نوشته‌ها هم یک جورهایی احساس مهم بودن می‌کنم.

خلاصه کلام این‌که محبوس فیلتر شده ندیده بودیم که دیدیم. می‌شود یک چیزی تو مایه‌های فرایند آدیاباتیک !!

بالاخره مملکت در وضعیت حساسی قرار گرفته و ممکن است نور خورشیدی که با تاراندن ابرها به چشم‌شان تاباندم خطرساز شود.

به عمو فیلی حق می‌دهم!

* خودمانیم... از عمال اسراییل بودیم و خبر نداشتیم.

** فکر کنم با این پست دیگر راهی برای بخشیدن! و برداشتن فیلترینگ نگذاشتم.

دو حکایت

2011-01-27T10:25:00.000+03:30

نقل است که در بغداد دزدی را آویخته بودند. جنید برفت و پای او را بوسه داد. او را سوال کردند، گفت: « هزار رحمت بر وی باد که در کار خود مرد بوده است و چنان این کار را به کمال رسانیده است که سر درسر آن کرد ».

نقل است که سیدی بود که او را ناصری گفتندی. قصد حج کرد. چون به بغداد رسید به زیارت جنید رفت و سلام کرد. جنید پرسید که: « سید از کجاست؟ » گفت: « از گیلان ». گفت: « از فرزندان کیستی؟ » گفت: « از فرزندان امیرالمؤمنین علی ». گقت: « پدر تو دو شمشیر می‌زد یکی با کافران و یکی با نفس. ای سید که فرزند اویی، از این دو کدام را کارفرمایی؟ ». سید چون این بشنید، بسیار بگریست و پیش جنید می‌غلطید. گفت: « ای شیخ! حج من اینجا بود مرا به خدای ره نمای ». گفت: « این سینه‌ی تو حرم خاص خداست. تا توانی هیچ نامحرم را در حرم خاص راه مده ». گفت: « تمام شد ».

تذکرة الاولیا - شیخ فریدالدین عطار نیشابوری – ذکر جنید بغدادی - به تصحیح دکتر محمد استعلامی

- ویرانم... و حرفی نیست.

روولوشن

2011-01-10T00:01:00.000+03:30

آن‌هایی که دو واحد انقلاب اسلامی گذرانده‌اند می‌دانند چه‌جور درسی است...

این ترم انقلاب داشتم، هنوز هم دارم البته. کلاسش هم در خیابان انقلاب تشکیل می‌شد. خلاصه این ترم خیلی انقلابی بودم کلا... استادش در این روزهای آخر وقتی کلاس جبرانی گذاشته بود (کلاس جبرانی‌ای که دانشگاه به خاطر چند روز تعطیلی بی‌جهت تهران گذاشت و استادهای دروس تخصصی هم قیدش را زدند!!) از کم بودن جمعیت کلاس استفاده کرد و رازی را که به سختی درون صندوقچه‌ی اسرارش پنهان کرده بود بر ما فاش کرد!

از قبل می‌دانستیم قاضی‌ست. با آن طرز حاضر-غایب کردنش که انگار نام متهم ردیف اول را در دادگاه به قصد قیام به جایگاه برای ایراد دفاعیه می‌خواند. اسم مرا تا آخر پسوندش می‌خواند البته گاهی هم نمی‌خواند و می‌گفت "دنباله هم داره" که یک بار پیش خودم زمزمه کردم که "دنباله‌اش مثلا اصالت‌مان است!!". گو اینکه او را چه کار به اصالت؟

این اواخر فهمیدیم آقا روحانی هم هست و صبح به صبح از قم هلک هلک می‌کوبد و می‌آید تهران و به دانشکده که می‌رسد عبا و عمامه‌اش را از تن می‌کند و کت و شلوار تنش می‌کند تا خدایی نکرده به خاطر انقلاب‌شان به لباس روحانیت اهانت نشود.

مگر نه اینکه انقلاب‌ و روحانیت از هم جدا نیستند؟ پس از چه چیزی می‌ترسید؟ نمی‌دانم.

آخ... دوست دارم این پست نمکی باشد ولی اگر چیزی را نگویم می‌میرم. فقط یک جمله... با وجود این قاضی و روحانی‌ای که من دیدم... باید برویم خدایمان را شکر کنیم که وضع‌مان این‌قدر خوب است! همین.

سر کلاسش خیلی خندیدیم.

یکبار وقتی این سوال را سر کلاس خواند: "عوامل بیرونی ناکامی انقلاب مشروطه را شرح دهید" یکی از ته کلاس داد زد "با رسم شکل"!! و کلاس منفجر شد. چه بحث‌هایی که راجع به اعتراضات بعد از انتخابات داشتیم و چه صلوات‌هایی که بچه‌ها با آمدن نام شاه فرستادند!!

سر ماجرایی "دو" بار کلاسش را پیچ زدم! هم آن پیچاندن‌ها خیلی بهم چسبید، هم این جلسه‌ی آخری وقتی که لیست حضور-غیابش را نگاه کردم و دیدم که جلوی اسمم همه‌ی روزها تیک خورده و فقط یک "غ" بر تارک آن می‌درخشد احساس خوبی پیدا کردم. باتجربه‌ها می‌گویند استادهای درس‌های عمومی به غیبت حساسند خاصه این‌که روحانی هم باشند و منتظر. ولی ایشان خودشان گفته بودند که یک غیبت مشمول عفو می‌شود!

دو تکیه کلام داشت یکی "عنایت دارید"ی که ته هر جمله‌اش ضمیمه می‌کرد.. بیچاره خیلی انتظار داشت که ما عنایت داشته باشیم ولی نداشتیم... و دیگری هم "آقایون" که مستعمل همیشگی‌اش بود! چه طرف حسابش کل کلاس بودند چه یک نفر!

با اینکه کلا شخصیت جالبی نداشت ولی وقتی راجع به استعمار نفت ایران به وسیله‌ی انگلستان صحبت می‌کرد جمله‌ای گفت که هنوز توی گوشم صدا می‌کند: روی پیت‌های نفت نوشته بودند "شرکت نفت انگلیس و ایران"، انگلیسش مقدمه!!؛ و هر لحظه که یادم می‌آید خنده‌ی تلخی سرمی‌دهم. گرچه الان هم نفت... بگذریم!

اینجا بود که فهمیدم هر آدمی، هرقدر ناجالب، چیزهای جالبی برای در یادها ماندن با خود دارد.

امیدوارم خنده‌های‌مان، چه تلخ چه شیرین، به گریه مبدل نشود.

* خلاصه این‌که کلاسش خاطره شد.

* اضافه این‌که خواستیم اظهار شعفی کرده باشیم با این پست...

به شاخ نباتت قسم...

2010-12-28T13:35:00.000+03:30

چندروز پیش صبح در مسیر دانشگاه برای جلوگیری از ابطال وقت داشتم یکی از غزل‌های حافظ را حفظ می‌کردم و شرح‌اش را می‌خواندم تا با اندیشه‌هایش بیشتر آشنا بشوم. بماند که شعرهایش آن‌قدر رنگارنگ است و آنقدر لغات ناب دارد که دایره‌ی لغاتم را هم بی‌نصیب نمی‌گذارد.

فردای آن روز که دیگر غزل را حفظ کرده بودم (و حدودا سه چهار روز بعد از اینکه پست قبلی را گذاشتم توی وبلاگ) فالی گرفتم. عجیب این‌که که ابیاتی از آن به اندیشه‌های این روزهایم و آن پست قبلی بسیار نزدیک بود.

آن‌ها را اینجا می‌گذارم؛ شما هم بخوانید و به حافظ ایمان بیاورید!!

واعظان کاین جلوه در محراب و منبر می‌کنند / چون به خلوت می‌روند آن کار دیگر می‌کنند

مشکلی دارم ز دانشمند مجلس باز پرس / توبه فرمایان چرا خود توبه کمتر می‌کنند

بنده‌ی پیر خراباتم که درویشان او / گنج را از بی‌نیازی خاک بر سر می‌کنند

آه آه از دست صرافان گوهر ناشناس / هر زمان خرمهره را با در برابر می‌کنند

صبحدم از عرش می‌آمد سروشی عقل گفت / قدسیان گویی که شعر حافظ از بر می‌کنند

فاش می‌گویم و...

2010-12-20T20:29:00.000+03:30

می‌پرسد خوبی؟ ناخودآگاه می‌گویم آری... بعد می‌خندم. می‌گوید زهرمار چرا می‌خندی؟ این‌بار کاملا آگاهانه می‌گویم: می‌خندم چون معلوم است که خوب نیستم... چرا دروغ؟

به نظرم آدم خوب کسی است که همیشه دماغش چاق باشد و شکمش سیر و جیبش پر و یارش در بر و دستش بر قلم... که خدا را شکر هیچ‌کدامشان نیستم.

دماغم که چاق نیست یعنی نمی‌گذارند چاق باشد، شکم به جای خود که جای آن چشمم سیر است. جیبم تهی از خالی و خالی از تهی است و هیچ شاه و رهبری هم پر کردنش را متضمن نشده است.

من قانون "هر که شکمش سیر باشد و جیبش پر بهتر و بیشتر فکر می‌کند" را نقض کرده‌ام چون در عدم حضور این دو نیز فکر می‌کنم. ولی یک فرق عمده با افراد مذکور دارم آن هم این‌که " با درد فکر می‌کنم"

یار... آخ! بهتر است هیچ نگویم و سکوت کنم و اما قلم که مثل دلم شکسته است و دل شکسته و چینی‌بندزن شده مجال قلم به دست گرفتن را به آدم نمی‌دهد. این طور می‌شود که فاصله‌ی نوشته‌ی قبلی تا این نوشته بیش از یک ماه می‌شود. ولی ای دریغ که نمی‌توان ننوشت.

باید نوشت که اخیرا دوست داشتن جرم بزرگی شده و اگر کسی را دوست داشته باشی محکوم به نگاه‌های سنگین و بی‌محلی‌های بی حد و حصر و اخم و تخم‌های بی‌مورد خواهی بود.

باید گفت که کسانی از عشق سخن می‌رانند که هیچ بویی از آن نبرده‌اند و بوی خوش آن دماغ کثیف‌شان را می‌آزارد. باید نوشت از یاری که کارش شده سکوت، بی‌محلی و لیلی نمایی! در عصری که لیلی و مجنون به افسانه‌ها پیوسته‌اند هنوز هم باید شاهد شکسته شدن جام بود.

در عصری که نامه‌ها بی‌جواب می‌ماند و مهر سکوت می‌خورد. نگاه‌ها، حرکت‌ها، اشاره‌ها، تپش قلب‌ها، پریدن رنگ‌ها، اشک‌ها، شوق‌ها، تلخنده‌ها و شب‌بیداری‌ها هم.

وای چه بگویم؟ چه‌قدر بنویسم که از برگ برگ این دفتر هم دود بلند شد.

مسمومم. نه این معده‌ات نیست، فکرت است؛ که مسموم بوده، هست و خواهد بود. ای کاش دارویی برای رفع مسمومیت و تحجر و یبوست و تعصب و حسادت و خساست و تمام صفات خوب! این دنیا وجود داشت. کاش.

دوست دارم هنگام مرگ در نماز باشم و در آخر نماز آخرم، همان لحظه که شمشیر مرگ بر فرق سرم نازل می‌شود (شمشیر پایان رنج‌ها، دردها، زهرها و عذاب‌ها) فریاد برآورم "به خدای کعبه که رستگار شدم" تا همان بانگی که ستون‌های مسجد کوفه را لرزاند این‌بار یک به یک ستون‌های اندام شما را بلرزاند.

و پیش از آن دعایی خواهم خواند که:

خدایا! احترام عاشقان را نزد کسانی که درکشان می‌کنند افزون‌تر و پیش کسانی که نمی‌فهمندشان کم‌تر کن. چون تنها دو چیز در این عالم باقی‌ست: عشق و نفهمیدن آن!

و او چگونه انتظار داشت خوب باشم؟

یوسا

2010-12-13T23:13:00.001+03:30

چند روز بعد از اینکه یوسا جایزه نوبل ادبیات را از آن خودش کرد، سور بز ("جشن بز نر" به تعبیر جاهد جهانشاهی) را شروع کردم. پیش‌تر آوازه‌‌‌ی ایشان را شنیده بودم اما چیزی ازشان نخوانده بودم. با این کتاب هم مثل زوربای یونانی زندگی کردم. خواندنش بیش از یک ماه طول کشید.

تا اواسط بهمن دیگر کتابی نخواهم خواند چون فصل امتحانات نزدیک است. خوب است هرازچندگاهی هر کتاب‌خوانی دز کتاب خواندن‌اش را بیاورد پایین تا حرص‌اش برای انجام این‌کار بیش‌تر شود.

نوشتن راجع به کتاب آن هم رمان بسیار سخت است. اول این‌که خطر لوث شدن داستان هست، بعد این‌که می‌بینی با یک سرچ مختصر آن‌قدر سایت پیدا می‌شود و آن‌ها هم آن‌قدر در جزئیات داستان دقیق شده‌اند که دیگر نیازی نیست مثلا من بیایم از سیر خطی یا غیرخطی بودن داستان برای‌تان بگویم. فقط راجع به ترجمه چیزی که من فهمیدم و نتیجه‌ی مقایسه‌ای که من انجام دادم این بود که ترجمه‌ی جهانشاهی چیزی از ترجمه‌ی کوثری کم ندارد.

با این‌که من اصلا در حد و اندازه‌های نقد کردن کتاب‌های کوچک هم نیستم چه برسد به این کتاب و چه می‌گویم؟ اصلا از توانایی من خارج است، و ضمن اینکه نقد کردن کتاب هم کار بسیار شایسته و بایسته‌ای‌ست (از گفته‌ی من یک موقع سوءبرداشت نشود)، ولی من بیشتر مایلم کتاب توصیه کنم تا کتاب نقد کنم و از لذت خواندن‌اش بکاهم.

دوست دارم بگویم (به قول منو) آب دست‌تان است بگذارید زمین و یکی از رمان‌های این نویسنده‌ی نابغه را بخوانید. همین.

پ.ن 1: کم‌کم پاییز دارد پیدایش می‌شود. آن‌هم در حالی که چیزی به آغاز زمستان باقی نمانده. این است که می‌گویند تعاریف ما از چیزها کاملا نسبی است.

پ.ن 2: نمی‌دانم علیزاده چه‌طور این همه خشم و جنایت و اندوه و انتقام را ریخته توی "زیر تیغ"‌اش؟ و نمی‌دانم "نینوا"یش برای شما هم تداعی کننده‌ی صحرای کربلا هست یا نه؟

و پ.ن 3: آن‌چنان سوخته این خاک بلاکش که دگر / انتظار مددی از کرم باران نیست (ه.ا.سایه)

این صدا

2010-12-06T00:21:00.002+03:30

چه می‌شنیدی و چگونه؟

آن هنگام که موج باور و طنین عقیده اوج گرفته بود چگونه صدای درهم‌شکستن برده‌گان را از شیهه‌ی غلتک و زجه‌ی آن پرنده‌ی آتشین تمییز دادی؟ وقتی نور آن پرنده‌ی آتشین و طنین اندام گدازان‌اش همه را کور و کر کرده بود چگونه از پس بال‌هایش نور حقیقت را دیدی؟ چگونه آوار باورشان مجال بی‌باوری‌ات داد؟

... گوش تو گوش‌مان شد تا ما نیز بشنویم صدای خرد شدن دانه دانه استخوان‌های برده‌گان را؛ و چه‌بسا بلندتر هم.

برده‌گانی که انگار خوش ندارند چشم باز کنند، گوش ندارند که صدای این غلتک افسارگسیخته را بشنوند. غلتکی که می‌رود تا این درخت تازه جان گرفته را ریشه کن کند و این پرنده‌ی بال‌سوخته را بی‌آشیانه.

* این صدا – مدایح بی‌صله

غزل

2010-11-26T21:24:00.000+03:30

آن زمانی که نگاهم بکنی ملموس است

بوسه بر ماه زنم گرچه که نامانوس است

نیست پرعمق‌تر از چشم تو در دنیایم

مایه‌ی رشک شب و آبی اقیانوس است

چشم تو ملجا آن خواب هزاران ساله‌

فتنه‌ای رخ به رخ حربه‌ی دقیانوس است

آن نگاه تو که گلنارصفت بر من بود

یک بهانه شده در دست حکیم توس است

شرح چشمان تو در واژه نخواهد گنجید

درک آن خارج از این دایره‌ی قاموس است

آرزوی غزلم نرگس رخسار تو بود

چه کنم زان همه دارایی من افسوس است

سفرنامه

2010-11-21T20:28:00.008+03:30

تا روز دوشنبه همه‌ی کارهایم را در تهران انجام دادم. فقط مانده بود وصیت‌نامه‌ام را تنظیم کنم! درست مثل کسی که مرگش نزدیک است و تمام کارهای دنیایی‌اش را راست و ریست می‌کند، ترتیب درس‌ها و گزارش‌کارهای مانده را دادم و کتاب‌هایی را که از کتابخانه امانت گرفته بودم، برگرداندم. سه‌شنبه شب حدود ساعت دوازده راه افتادیم سمت تبریز. موقع ترک تهران بغض گلویم را گرفته بود که علت‌اش را انگار فقط خودم می‌دانستم. آهنگ شش و هشتی که پخش می‌شد مرا از آن حال و هوا درآورد.

تا تقاطع تهران رشت ترافیک سنگین بود. سه چهار ساعت توی ترافیک ماندیم. دنده‌ی ماشین از یک بالاتر نمی‌رفت. بعد از آن جاده باز شد.

تا خود تبریز موزیک گوش دادیم، چرت زدیم!، گفتیم و خندیدیم.

کم کم بامداد از راه رسید و سپیده زد. اینجا بود که یادی از بامداد کردم و چند تا از شعرهایش را زیر لب برای خودم زمزمه کردم. هوا خیلی سرد بود. توی آن سرما چشمه‌ی زلال شعرمان هم یک غلی زد برای خودش.

همان ترافیک باعث شد ساعت 9 صبح برسیم تبریز.

تا رسیدیم بساط صبحانه را پهن کردند. صبحانه را که خوردیم روزمان شروع شد.

روز اول این طور سپری شد که با بچه‌ها رفتیم گل فروشی، ماشین عروس را گل‌باران کردیم. گل‌فروش آقا تقی از اقوام خودمان بود.

عصر با بچه‌ها جمع شدیم توی یک ماشین و زودتر رفتیم خانه‌ی عروس. بعد از جاری شدن خطبه‌ی عقد رفتیم سالن غذاخوری شام خوردیم و برگشتیم خانه شاداماد.

مراسم شروع شد و بزن و برقص. بچه‌ها آن شب از پس رقصاندن من برآمدند. جالب اینجا بود که تا ما را می‌آوردند وسط خودشان عرصه را خالی می‌کردند!

مراسم تمام شد. از بس خسته بودم سریع خوابیدم ولی بچه‌ها تا سه صبح بیدار بودند و بگو بخندشان به راه بوده. وقتی که تخته نرد و فیفا بازی می‌کردند من خواب پادشاه پنجم را می‌دیدم.

صبح روز دوم بعد از صبحانه رفتیم خانه‌ی عمه‌ی مهجور گرانقدرم! آژانس 1500 تومان گرفت و ما را از این سر شهر برد آن سر شهر. تفاوت قیمت را در نظر داشته باشید.

حیاط‌شان پر بود از بچه‌گربه‌های قد و نیم قد. چیزی که برایم جالب بود هم‌زیستی گربه‌ها با یاکریم‌های حیاط‌‌شان بود. قبلا سفارش کرده بودیم که پنج کیلو لواشک برایمان بخرد. مصرف لواشک حانیه خانم خواهرم رفته بود بالا و لواشک فروشی‌های تهران کم‌آورده بودند! این شد که سفارش دادیم از تبریز برایمان بگیرند. در راه برگشت سوغاتی‌هایمان را هم خریدیم: دو جعبه لوکا و یک جعبه قورابیه.

برگشتیم. تا مراسم خانم‌ها تمام شود با بچه‌ها رفتیم خانه‌ی یکی از دوستان هادی (پسر دخترخاله‌ی مادرم که از قضا برادر داماد، پسر دیگر دخترخاله‌ی مادرم بود). آن‌جا هم بگو بخند بود و تخمه‌! و فیفا و فیلم میسد کال!

شب دوم که در واقع پاتختی محسوب می‌شد تفاوت‌هایی با شب قبل داشت. از جمله اینکه من پس از اینکه رقص زیبای آذری دوست هادی را تماشا کردم جیم شدم توی حیاط تا آب‌ها از آسیاب بیفتد. بعد از اینکه همه رقصیدند و دیگر مطمئن شدم که هیچ کس قر اضافه در کمر ندارد و هیچ‌کس خیال باطل رقصاندن مرا در سر نمی‌پروراند، با خیال راحت برگشتم. نوبت به شیرینی پخش کردن عروس خانم رسید که این هم از رسوم تبریزی‌هاست. شب دوم هم اینگونه به اتمام رسید.

دو روز اول خیلی نچسبید. آخر می‌دانید دلیل تبریز رفتن من چه بود؟ صله رحم، دیدن رقص اصیل آذری و بازدید از شهر تبریز! من برای عروسی نرفته بودم که عروسی بهانه‌ای بیش نبود.

جمعه عروس و داماد را بدرود گفتیم و قصد عزیمت به تهران نمودیم. ولی قبل از اینکه راه بیفتیم سمت تهران، تبریز‌گردی مفصلی انجام دادیم که این روز را از روزهای دیگر کاملا متمایز کرد.

حدود دوازده ظهر رفتیم مقبرة الشعرا. لازم به توضیح نیست که قبل از ما بسیار کسان درباره‌اش بسیار نوشته‌اند. آنجا فهمیدم که جناب شهریار کلا شاعر دربار بوده. خدا بیامرزدشان که تابع قانون "از هر وری باد بیاد همون ور" بوده‌اند.

آنجا یک کتاب‌فروشی هم بود. دایی حمیدم ترجمه‌ی آذری کتاب شازده کوچولو را دید و پیشنهادش کرد من هم پذیرفتم و خریدم‌اش.

بعد از اینکه آنجا را ترک کردیم رفتیم ایل گلی. نهاری خوردیم و استراحتی کردیم و عکس‌هایی هم گرفتیم. + + +

ساعت پنج و نیم عصر راه افتادیم سمت تهران. طوری برنامه ریختیم که به ترافیکی مشابه ترافیک رفت برنخوریم که خدا را شکر همین‌طور هم شد و ساعت دو نیمه شب بود که رسیدیم خانه. تا جمع و جور شویم شد سه نصفه شب. فردایش سه تا کلاس داشتم. تصمیم گرفتم اولی را که صبح ساعت هفت و نیم شروع می‌شد را (با عرض معذرت... لغت درخوری نیافتم) بپیچانم! تا از آن ‌سمت برای آن دیگری که درس مهم‌تری بود کم نیاورم؛ سرانجام خوابیدم.

پ.ن: ولی از حق نگذریم این سه روز تعطیلی چه‌قدر زود گذشت.

گفته بودم بعد از بازگشت پوست خواهم انداخت. راجع به پوست انداختن همین بس که مطالعاتم را بسیار محدود کرده‌ام و قرار است زمان بیشتری را به درس اختصاص بدهم. قرار است درسی که زندگی‌ست و زندگی‌ای که در این دو ماهه به خاطر یک سری مسایل غیرعقلی از هم پاشیده شده بود را سر و سامانی بدهم.

من از ابتدا نه خاطره‌نویس خوبی بودم نه سفرنامه‌نویس خوبی. از سر و ته‌اش زدم تا کوتاه‌تر باشد و در حوصله‌تان بگنجد.

تنها کاری که شاید خوب بلدم انجام بدهم شاعری است. این هم شعری که قول‌اش را داده بودم:

خواندند مرا رفتم و اکنون تبریز

جشن است و سرور و برگریزان پاییز

سرد است هوا رعشه‌ی دندان دارم

یخ بسته نگاه تو به یاد من نیز

رفته بودم، می‌روم، خواهم رفت...

2010-11-14T21:17:00.001+03:30

صدای اذان از بلندگوی مسجد ده بلند شد. پشت بندش مادر بزرگ در اتاق را باز کرد و رو به من گفت : بیدار شو وقت نماز است. گفتم بیدارم. لحاف بوی دود می‌داد. همان طور که در جایم نشسته بودم به صدای الاغی گوش می‌دادم که در عین نکره بودن، گوش دادن صدایش برایم لذت بخش بود. از جایم برخواستم. از پله‌های تنگ خانه پایین رفتم. از در کم ارتفاع خانه که بیرون می‌رفتم سرم خورد به طاق در. زیر لب زمزمه کردم قد بلند هم دردسر است ها!.

در حیاط خانه لب حوض نشستم. لباسم بوی دود گرفته بود. در حین وضو گرفتن چشمم به قرص کامل ماه افتاد که در تاریکی سحر، در آب پشتک‌زنان می‌گذشت. آب خیلی سرد بود. ماه آخر تابستان بود. با این حال هوا هم خیلی سرد بود و طنین مدام رعشه‌ی دندان‌هایم خواب را از سرم می‌پراند.

نمازم را خواندم و خزیدم توی تشکم. خوابم بوی دود گرفته بود.

صبح صبحانه‌ را خوردم. کره، مربا، شیر و پنیر محلی. جای همه را خالی کردم. بعد از صبحانه (با عرض پوزش) خرسواری خیلی لذت بخش بود. دایی مادربزرگ در طویله را باز کرد و خر سیاه بد ترکیبی را نشانم داد که در عین بد ترکیب بودنش مشتاق بودم هرچه سریع‌تر ازش سواری بگیرم. خواهرم می‌ترسید و جلو نمی‌آمد. هر که بود میترسید. سوارش شدم. خر سر به راهی بود بر خلاف ترکیبش. به جز آن خر سیاه، چند بز و تعدادی گوسفند هم در آن طویله با هم زندگی می‌کردند. نمی‌دانم این ضرب‌المثل که "علف باید به دهن بزی شیرین بیاد" بین بزها هم متداول است یا نه؟

بگذریم. دایی سوار بر همان خر و گاهی هم مدرن‌تر سوار بر موتور سیکلت هوندا-ژاپنی خودش هر روز دو وعده، یکی صبح و دیگری غروب آن‌ها را به چراگاه می‌برد. خیلی دوست داشتم چوپان بودم. تنهایی و هم‌نشینی با زبان‌بستگانی‌ که زبان آدم را از هزار زبان‌باز تخم‌کفترخورده‌ی دوپا بهتر می‌فهمند، احساس خوبی دارد. بماند که چوپان هم چوپان‌های قدیم.

بعد از این کارها و یک سری کارهای دیگر، راه باغ را در پیش گرفتیم. باغ پر بود از درختان زرد آلو. چندتا زردآلو کندم و خوردم. زردآلوهای عجیبی بود. بسیار ریز بودند و بیضی‌گون.

نیز از کنار درختان سیب که می‌گذشتم سیبی کندم. مزه‌ی آن سیب و لذتی که به من بخشید را هرگز فراموش نخواهم کرد.

چند قدم آن طرف‌تر آلو‌هایی را روی چند تخته جلوی آفتاب پهن کرده بودند تا خشک شود. روی آن آلو‌ها هر از گاهی چند مگس سیاه پرواز می‌کردند ولی آن مگس‌ها میل و رغبت مرا برای خوردن آن آلوها کم نمی‌کردند. مگس دهات که مثل مگس تهران نمی‌شود هیچ وقت.

پشه‌هایش هم مثل پشه‌های تهران مامانی و سانتی‌مانتال نبودند. ننشسته کار خودشان را می‌کردند و من می‌ماندم و پوستی ملتهب و بدنی آب‌کش.

بعد از باغ رفتیم سر زمین مادر بزرگ. آنجا همراه یکی از بچه‌های دهات که از نظر سنی یک سال از من کوچک تر بود ولی خیلی درشت تر از من بود رفتیم سمت روستای کندوان تا خیر سرمان آن روستای تاریخی را ببینیم برای اولین بار. عوارضی را نوجوانی بسیجی اداره‌ می‌کرد و به ازای هر سواری که قصد عبور از آنجا را داشت دویست تومان می‌گرفت. رفیقمان، همان که اهل دهات بود کوتاه نیامد و عوارضی را نداد ولی گازش را هم نگرفت تا از مانع رد شود و سر پیچی کند، بلکه مانند کودکی سر به راه سریع برگشت سر زمین مادربزرگمان. خلاصه گرچه آن‌روز کندوان و خانه‌های سنگی‌اش توی گلویمان ماند ولی فردایش رفتیم و علاوه بر آن خانه‌های سنگی از غاری زیرزمینی هم دیدن کردیم.

غروب شده بود و کار دایی و مادربزرگم کم کم رو به اتمام بود.

برگشتیم خانه و شب را در خانه‌ی همان رفیق‌مان ماندیم. به صرف شام و ماهواره که دیدنش آن هم در دهات لذتی مضاعف داشت.

پ.ن: تابستان هشتاد و شش (شهریور) رفتیم تبریز. بهانه‌اش هم زمینی زراعی بود. همان سال من کنکور آزمایشی داده بودم و تلفنی از نتیجه‌اش با خبر شدم. ده روزی تبریز بودیم، دو سه روزی هم دهات. ماه رمضان هم بود و نصف روزه‌های‌مان پرید!

این‌ها را همان موقع‌ها نوشته بودم و با کمی اصلاح می‌گذارمش این‌جا. به بهانه‌ی سفر مجددمان به تبریز.

پاییز ام‌سال (تعطیلات آخر آبان) را نیز تبریزم. این‌بار نه به خاطر زمین زراعی که به خاطر عروسی‌. اگر وقت شد و به نت دسترسی پیدا کردم پُستی آپ می‌کنم.

بعد از اینکه از تبریز برگشتم، پوست خواهم انداخت.

درد دل پوشیده مانی تا جگر پر خون شود...

2010-11-09T15:23:00.000+03:30

دیگر دارد حالم از سادگی خودم به هم می‌خورد.

به همه اعتماد کنی و بنشینی راز دلت را به‌شان بگویی، و حواست نباشد که در میان گذاشتن راز دل، گوش دل هم می‌خواهد.

متاسفم برای کسانی که رازدار نیستند.

آهای کسانی که این پست را می‌خوانید! در این ماه نویسنده‌ی این وبلاگ یک تجربه‌ی بسیار بزرگ داشت، خواهشا آن را آویزه‌ی گوش خودتان کنید:

رازهای‌تان را بر احدی فاش نسازید، حتی به محرم‌ترین‌شان.‌

این‌ها کاری کردند که از این به بعد پای درد و دل هیچ‌کس ننشینم و خودم را درگیر زندگانی‌شان، بازی‌های جاهلانه‌شان، نکنم. بعد از این هرجا ببینم کسی دارد سفره‌ی دلش را برایم پهن می‌کند، سریع (به تداول عوام!) فلنگ را خواهم بست ولی قبل از فرار یک توصیه به‌اش خواهم کرد. اینکه درد دلش را به کاغذها، پرندگان، گربه‌ها، چه می‌دانم... به هرکسی به جز من بگوید، که من خودم سرا پا دردم. به کسانی بگوید که نمی‌شناسندش و نمی‌توانند در زندگی‌اش مداخله کنند.

غریوی...

2010-11-04T19:29:00.001+03:30

غریوی برکشیدم

بر سر مژگانت

که این‌چنین ستاره‌ی نگاهت را

دریغ کرده‌اند:

" از هم باز شوید

تا آفاق صورت معصوم‌اش

از خورشیدی فروزان

بی‌نصیب نماند "

□

هُش دار

که بر نگاه فسرده‌‌ام

این‌چنین چشم بربسته

دوان در‌گذری

دیده‌ بگشا

تا نگاهم

از نگاهت

یخ باز کند

نه خود را نه سر را...

2010-11-01T18:35:00.003+03:30

قرار بود بروم سربازی!

می‌خواستم یک ترم مرخصی بگیرم و از کسری‌ای که به خاطر سابقه‌ی خدمت زمان جبهه‌ی بابا شامل خدمتم شده بود استفاده کنم و چهار پنج ماه سربازی کنم برای این نظام مقدس..

البته هنوز هم امکانش هست که هر لحظه تصمیم خودم را عوض کنم و باز قرار بشود بروم سربازی!

ولی فی‌الحال خانواده متفق‌الرای مخالفند. چون‌که این مملکت حساب و کتاب و به ویژه صاحاب که ندارد! هیچ‌چیز معلوم نیست. خدا را چه دیدی؟ شال و کلاه کنم بروم و رفتنم همانا و خواب دیدن آقایان همانا. زد و دل‌شان خواست قوانین را از بیخ عوض کنند. آن وقت چه کنم. من که نباید بازیچه‌ و نمونه‌ی بارز تعبیر رویاهای آنان باشم.

کسی را هم ندارم که در یک گوشه‌ی این کشور کاره‌ای باشد و زبانم لال، گوش شیطان کر یک بار محض رضای خدا (فقط یکبار!)، روابط جای ضوابط را بگیرد.

راستش از همه‌ی این‌ها که بگذریم... خودم هم خیلی مایل نبودم که با مدرک دیپلم و در چنین فصلی، که در آن ناخن آدمی خشک می‌شود و می‌افتد، خدمت کنم.

پس در نتیجه تصمیم عظمای‌ام بر این شد که سرم را بیاندازم پایین و مثل بچه‌ی آدم لاجرعه لیسانس‌ام را بگیرم و چشم به افق‌های دور بدوزم. راه‌های زیادی برای دورزدن‌اش وجود دارد.

دغدغه‌ی سربازی دو هفته‌ای افتاده بود به جانم. حتی کارهای مقدماتی‌اش هم انجام شده بود. ولی... نشد دیگر. تنها یک مزیت داشت آن هم سروده شدن رباعی زیر بود، که خبر از درمانگی و بدبختی و فلاکت سربازان جان برکف‌مان می‌دهد.

فرمانده و دستور که من سربازم

در جشن پتو مرا بزن سربازم

از ساچمه پلو، کته، به همراهی بیل،

خالی شده معده‌ام که من سربازم

حالم را می‌پرسید؟ بهترم. مگر می‌شود با پاییز و باران و آسمان ابری، که امروز خودی نشان دادند، و این هایکو، که تراوشات ذهنی خودمان است، خوب نبود؟

برگ‌ها فروافتاده،

بی‌نجوایند؛

باران پاییزی.

هم‌دم

2010-10-27T20:36:00.001+03:30

خواننده‌ی محبوبم، هم‌دم روزهای بی‌دلی؛ مدت‌هاست نمی‌توانم بعضی ترانه‌هایت را گوش کنم. بعضی که ناشادند.

گلویم را بغض می‌گیرد. خاطره‌ها توی مغزم غُلغُل می‌زند. کلمات سرریز می‌شوند. جمجمه‌ام منبسط می‌شود؛ ترک بر‌می‌دارد. فقط بعضی ترانه‌ها از برخی آلبوم‌هایت برایم این‌گونه‌اند. حتی آلبوم‌های غمناک آهنگ‌سازت را که گوش می‌دهم این حال را ندارم. نمی‌دانم، شاید بد وقتی به ترانه‌های غمگین‌ات گوش سپرده‌ام. دیگر جانم را تحمل‌شان نیست.

نمی‌دانم چه حالتی‌ پیش می‌آید.

لغت! می‌توانی از عهده‌ی وصف‌اش برآیی؟

خلسه است. حالتی است که از خودبی‌خود می‌شوم و هر لحظه امکان دارد کار خارق‌العاده‌ای از من سر بزند. نگران کننده‌ست. سریع پلیر را قطع می‌کنم. دیگر نمی‌توانم حتی ترانه‌های کمی شادِ پر از دردت را نیز تحمل کنم. از اتاق می‌زنم بیرون. از خانه هم. کاش می‌شد از شهر هم رفت. سفری طولانی. بی‌خبر. سر به صحرا گذاشت. سرزده.

می‌گذارم خنکای پاییزی پوست صورتم را لمس کند. پوستی که خشکید، ترک برداشت در این تابستان پیوسته به پاییز.

می‌گذارم غروب خورشید چشم‌هایم را کور کند تا دمی در این سیاهی غلیظ چشم‌هایم، کثیفی این دنیا را نبینم.

مدت‌هاست که حسرت پرواز با ترانه‌های روح‌‌نوازت به دلم مانده است. دیری‌ست که عطر تو و ترانه‌هایت در اتاق نپیچیده است. می‌ترسم؛ می‌ترسم دیگر هیچ‌وقت دست ندهد. دیگر نشود مثل دو درد کشیده، مثل دو رنج دیده توی اتاق بنشینیم و از دردهای‌مان بگوییم. از غم‌های‌مان.

شاید شرایط تغییر کند. شاید.

...

2010-10-25T19:10:00.001+03:30

دستم به نوشتن نمی‌رود. حسی برایم باقی نگذاشته‌اند. چیزهایی می‌بینم و می‌شنوم که عذاب می‌کشم. نگاهی می‌بینم و نگاه‌هایی که سنگینی‌شان رنجم می‌دهد، نفسم را می‌بُرد؛ رسوایی را به کامم شیرین می‌کند.

کسانی را که به اندازه‌ی جُوی نمی‌فهمند... آدمیانی اربعه صفت.

به کتاب‌هایم پناه می‌برم. در ژرفای‌شان... می‌لولم... غرق می‌شوم. در کتاب‌هایم که زبان، ضربان، زندگی، خیال، خوراک، خواب،... تا پرتم می‌کنند توی رخت‌خواب. جنازه‌وار می‌خوابم. مثل کسی که از رنج زندگی خودش را به درک واصل می‌کند.

ترس؛ ای ‌کاش نبود. ترس از مرگ نه که از چیزهای دیگر. آزمایش‌گاهِ دانش‌‌کده. چند ‌گرم (...) یا فاجعه‌بارترش چند میلی‌گرم (...). ولی من که نمی‌توانم. پس می‌خوابم بلکه کمتر فکر کنم و بیشتر از دنیا دور باشم. یک خودکشی روزانه.

آه! کابوس؛ بیدار می‌شوم. تو را می‌بینم. چشم‌های مرا می‌بینی که کم‌کم باز می‌شوند، شعرهایم را می‌خوانی؛ در گوشم چیزی زمزمه می‌کنی. می‌گویم نه، هر دو را دارم.

حسرت حرف زدن، غمگینی، سخن راندن، کلید انداختن به صندوق دل، باز غمگینی.

غمی که واژه در شرح‌اش ناتوان است، چه قلم شکسته باشد چه جوش خورده و سالم.

« نزّاری از تابستان است » ـ دختر چنین گفت ـ

و آن‌گاه

اشک‌ها فروریخت.

غزلی دیگر

2010-10-10T20:17:00.001+03:30

در فراق‌ات خویش را با شعر تسکین می‌دهم

خسرو دل را خیال خام شیرین می‌دهم

پیش آیینه به یاد چین پیشانی تو

می‌زنم تلخنده‌ای و بر جبین چین می‌دهم

ناز چشمان سیه‌‌فامت اگر باید خرید

جام زرینی پر از اشکان سیمین می‌دهم

□

گرچه زنده است او که هرگز بر دلش عشقی نتافت،

در مغاک گور او را زنده تلقین می‌دهم

□

این غزل چون عمر من کوتاه گشت و با همین،

ناگزیرم، نیستی، بر خویش تمکین می‌دهم

طعم آزادي

2010-10-03T15:40:00.001+03:30

چند سال پیش در ایام ماه رمضان، افطار جایی دعوت بودیم.
همه‌ی اعضای خانه در حال آماده شدن برای رفتن به میهمانی بودند، و من که زودتر از همه (برخلاف معمول!) آماده شده بودم، آرام و قرار نداشتم و یک جا بند نبودم و مدام غر میزدم که چرا بقیه اینقدر دیر جنبیده‌اند. خیلی عجله داشته‌ام و حوصله‌ام نیز سر رفته بود.
آن وقت‌ها جفتی فنچ هم در ایوان خانه نگهداری می‌کردیم. یکی نر و رنگی رنگی، دیگری سفید درست مثل برف. بابا خریده بودشان. شبی که آن‌ها را آورد، فروشنده گذاشته بودشان در پاکتی کوچک. اول که پاکت را نشان‌مان داد فکرمان هزار راه رفت. بعد که گفت قفس را بیاوریم تازه دوزاری‌مان افتاد که چه خبر است. بگذریم.
ناگهان به سرم زد کاری را که همیشه، تقریبا هر وقت حوصله‌ام سر می‌رفت انجام می‌دادم، دوباره انجام دهم. کار کذایی این بود که فنچ نر را در فضای خانه آزاد می‌کردم و به تماشایش می‌نشستم. اینکار را می‌کردم که حیوان زبان بسته فضایی بزرگتر از فضای تنگ قفس را هم تجربه کند. بعد از مدتی با رنج و مشقت فراوان می‌گرفتمش و دوباره می‌فرستادمش داخل قفس. روزهای اول چون خیلی در قفس مانده بود نمی‌توانست اوج بگیرد و به زحمت تا سقف می‌رسید ولی بعدتر آن‌قدر بالا می‌رفت و آن‌قدر چست و چابک و فرز شده بود که به این راحتی‌ها نمی‌شد بگیری‌اش. گاهی اوقات هم خانه را با جای دیگر اشتباه می‌گرفت و بعدش حسین می‌ماند و سرزنش‌های مادرش. فنچ ماده را هیچ‌وقت رها نمی‌کردم. چون خیلی تیز و بزتر از فنچ نر بود و تجربه‌ی تلخی از آزاد کردنش داشتم. یک روز وقتی آزادش کردم برای گرفتنش تقریبا یک ساعتی مشغول بودم.
خلاصه، آزادش کردم و به خیال این که مثل گذشته ماجرا ختم به خیر می‌شود، به تماشایش نشستم. مدتی که گذشت صدای خواهرم را از آشپزخانه شنیدم. سریع خودم را به آنجا رساندم و فنچ را دیدم که در منفذی که در شیشه‌ی پنجره برای هواکش هود آشپزخانه بریده شده بود، نشسته. از قضا آن روز مادرم لوله‌ی هود را برای رفت و روب از جا در‌آورده بود و فراموش کرده بود دوباره سر جایش نصب کند. فنچ ما هم از فرصت استفاده کرده بود و مفری برای خودش دست و پا کرده بود.
هیچ وقت آن صحنه‌ای که فنچم آن جا نشسته بود و مدام نیم نگاهی به داخل خانه، که برایش قفسی مجلل می‌نمود، و نیم نگاهی به دنیای آزاد بیرون و آسمان نیلگونش می‌انداخت و پیوسته در تقلا بود که برود یا نه، را فراموش نمی‌کنم. احساس کردم احساس می‌کند اگر برود مرتکب خیانت شده است. نگاه‌ها و تقلاهایش سبب می‌شد این طور احساس کنم. اگر چه آخرش هم رفت و ما را تنها گذاشت و از دشواری دوباره گرفتنش هم خلاص‌مان کرد.
غریزه‌اش این را می‌گفت. هر چیزی در این دنیا به دنبال پایداری است. هر که بود می‌رفت. چه چیزی شیرین‌تر از آزادی؟
حرفم همین است. آزادی!
به دست آوردن آزادی دشوار است، ولی ارزش رنج و مشقت و مبارزه را دارد. به ویژه مبارزه‌. هر چند طولانی.
ای کاش انسان‌ها نیز همچون این فنچ کوچک، این معلم بزرگ، می‌توانستند به آسانی و در مدت خیلی کوتاهی، آزادی را به چنگ آورند. بدون مبارزه و رنج و مشقت نیز!
بماند که آزاد بودن ما دیگران را ناراحت و نگران می‌کند، همان‌طور که من از آزادی‌ او خیلی خوشحال نشدم. ولی آیا باید حق را به کسانی بدهیم که آزادی را از ما سلب نموده‌اند؟

رباعی سپید

2010-09-22T16:05:00.002+03:30

نخست:

در گذر از خلیج نگاهت

همه کیش‌اند

من اما مات

زان پس:

گفتم که خوشان خوشان بپیمایم رات

ناگه نــگه‌ات دیــده فتـــادم در چــــات

با سحر خلیــــج چشم‌هایت این‌سان

یاران همه کیـــش کردی و من را مات

و دوستم در جواب، مشابه این را ( که مناظره‌ای‌ست ) فی‌البداهه سرود که خواندن‌اش خالی از لطف نیست:

گفتا که کشان کشان بپــیمایی رام

ورنه نگـه‌ات همــه پرســـــت از آلام

گفتم که بیا به پیش من مهـــــتابی

گفتا که نشاید این سخن از یک لام

هر سه‌شان را دوست دارم.. تا نظر بقیه چه باشد.

خاکستر تب‌دار

2010-09-19T15:02:00.004+04:30

بماند که در کلام خدا شب مایه‌ی پرستش است و ذکر و دعا. بماند که لوط شب با یاران خود، قوم گناه کارش را ترک گفت و آن‌ها را به عذاب الهی سپرد. بماند که مایه‌ی آرامش است. بماند که شخصی شبان‌گاه ستاره‌ای را در آسمان دید و او را به خدایی برگزید؛ فردایش که ستاره ناپدید شد از کار خود پشیمان گردید و موحد شد. بماند که شب‌زنده‌داری انسان را متعالی می‌کند. بماند که شب و روز پوشاننده‌ی یک‌دیگرند. همه‌ی این بماندها (که تمامی هم ندارند!) به جای خود.

از نظر من فلسفه‌ی شب چیز دیگری‌ست.

به نظرم شب برای این قرار داده شده که ما انسان‌ها روزها را از هم تشخیص داده و بفهمیم که یک روز گذشته و فردایی از راه رسیده است!

بله! البته نه به تنهایی خود، بلکه به کمک خواب نیز که از خود شب هم مهم‌تر است.

این‌ها را در این شب‌ها که تا به سحر بیدار می‌ماندم و می‌خواندم، فهمیدم. در همان اتاق سه در سه‌.

موقع سحری خوردن وقتی که کلمه‌ی "دی‌شب" را از دهان خواهر و مادرم می‌شنیدم، مغزم برای چند لحظه دچار مشکل می‌شد و بعد از کلی محاسبات موشکافانه می‌فهمیدم که منظورشان چیست. دی‌شب آن‌ها همان شبی بود که من تا به سحر بیدار مانده بودم و آن‌ها خوابیده بودند.

شب اگر نباشد آدمی روزهای خود را گم می‌کند و چه بسا تاریخ را!

آری! و اگر خواب آفریده نشده بود سراسر عمر آدمی تنها یک روز بود (که در واقع هم همین‌طور است...) و انسان تنها شاهد غروب و طلوع ماه و خورشید و ستارگان می‌بود.

خدا را شکر که شب را داریم و خواب را...

تیتر این پست تعبیری‌ست از فروغ فرخ‌زاد، آن‌جا که می‌سراید:

شب به روی شیشه‌های تار

می‌نشست آرام، چون خاکستری تب‌دار...

چند تکه

2010-09-12T20:51:00.001+04:30

« پرواز پرستو در هوا سریع‌تر از دویدن آهو در زمین است، و سریع‌تر از پرستو، پرواز ذهن آدمی‌ست، و سریع‌تر از ذهن آدمی، پرواز قلب یک زن است. » نیکوس کازانتزاکیس – آخرین وسوسه‌ی مسیح – صالح حسینی

« اگر شما تمام وقت‌تان را برای تلاش کردن صرف کنید، آنگاه همه آن چیزی که انجام دادید تلاش کردن بوده است. پس تلاش نکنید. فقط انجام‌اش بدهید. » تفسیر همسر چارلز بوکوفسکی از نوشته‌ی منقوش بر سنگ قبر چارلز: تلاش نکنید.

« بسیار کسان خوشبختی را در مراحلی بالا‌تر از آدمی و دیگران در مراتبی پایین‌تر از او می‌جویند. اما باید دانست که خوشبختی هرکس را به قامت‌اش دوخته‌اند. این یک حقیقت است. بنابراین باید به تناسب قامت هر کس نوعی خوشبختی وجود داشته باشد. »

نقل از کنفسیوس – نیکوس کازانتزاکیس – زوربای یونانی – محمود مصاحب

* چندروزی اینجا نبودم. درگیر کارهای دانشگاه و یک‌سری کارهای دیگر بودم که همچنان هم ادامه دارند. این پست نیز هم‌چون ماهی‌ای لزج از دستم در رفت. از کسانی هم که در غیابم آمدند و خواندند، متشکرم.

غزل

2010-09-01T20:53:00.001+04:30

روی زیبای تو کم داشت لب خندانی

و دهانی؛ که بگویم چه بود؟ قندانی؟!

خنده خشکید به بالای فلک بر لب ماه

با لبت دل ز مهی ربوده‌ای، می‌دانی؟

آرزوی کهنم نیست جز این کز سر لطف

هم‌چو طفلی به بر خویش مرا بنشانی

آن‌قدر بسته‌ی این زلف پریشان بودم

که مرا نام نباشد به جز این: زندانی!

آرزوی دگرم دیدن رؤیای تو راست

آن‌چنان تا که مرا سوی خودت می‌خوانی

هیچ لیلایی و شیرینی و عذرایی را

نیست هم‌چون من سرگشته‌ی تو، حیرانی

تا به روی‌ام بگشایی در منزل یارا

کوفتم حلقه‌ی اشکم به سر سندانی

اگرم جور کنی یا که وفا عیبی نیست

که توام تا ابدالدهر به دل می‌مانی

نام تو موجب میلاد همه شعرم شد

چون که ناگاه سرودم غزلم را آنی

همیشه شوهر

2010-08-29T23:27:00.003+04:30

من با چخوف به ادبیات روسیه راه یافتم. وقتی داستان‌های کوتاه‌اش را خواندم با سبک نویسندگان روسی کمابیش آشنا شدم. پس از چخوف این داستایوسکی‌ست که وظیفه‌ی خطیر آشنا شدن من با ادبیات روسیه را برعهده دارد.

"همیشه شوهر" اولین کتابی بود که از داستایوسکی خواندم. این رمان به نسبت کتاب‌هایی مثل ابله و تسخیرشدگان از معروفیت کم‌تری بهره برده است. آن‌طور که مترجم در مقدمه‌ی کتاب نوشته داستایوسکی به هنگام نوشتن این داستان از هر لحاظ در وضعیت مرداب‌گونه‌ای به سر می‌برده. بیماری صرع از یک طرف و بی‌پولی از طرف دیگر او را احاطه کرده بودند به‌طوری که فئودور برای فرستادن متن همیشه شوهر برای چاپ، نتوانسته هزینه پست را بپردازد و به همین خاطر فرستادن این اثر و نشر آن بیش از یک ماه به طول انجامیده است. یک ماه انتظار تا اینکه برایش پول بفرستند و هزینه‌ی ارسال همیشه شوهر فراهم شود! وضعیتی که در شخصیت اصلی این داستان، "ولچانینف"، نمود پیدا کرده است با این تفاوت که ولچانینف از بیماری مالیخولیا هم رنج می‌برد.

خواننده‌ی این کتاب هر لحظه باید منتظر رخ دادن شگفتی باشد.

بخش‌هایی از این کتاب را به ترجمه‌ی علی‌اصغر خبره‌زاده با هم می‌خوانیم:

« برای من چه اهمیتی دارد اگر بنای اجتماعی مردم فرو ریزد! بگذار آن‌ها هرقدر که می‌خواهند زیر گوش ما وزوز کنند، بگذار آن‌ها مردم و افکار را از بیخ عوض کنند!

اما من این ناهار گوارا و لذیذ را که الآن جلوی رویم است، همیشه خواهم داشت پس من برای همه چیز آماده‌ام. »

« ناتالیا از این زن‌هاست که به نظر می‌آید برای بی‌وفا بودن زاییده شده‌اند. این گونه زن‌ها قبل از ازدواج به این راه نمی‌افتند. طبیعت‌شان به طور کلی تقاضا می کند که برای این کار ازدواج کنند. شوهرشان اولین عاشق ِ آنهاست٬ اما فقط بعد از ازدواج. هیچ‌کس به این آسانی و به این مهارت ازدواج نمی‌کند و شوهر همیشه مسئولیت و جور اولین عاشق را به گردن می‌گیرد. بعد همه چیز٬ تا حد امکان با صداقت می‌گذرد. این زن‌ها همه چیز را کاملا حق خود تصور می‌کنند و طبیعتا کاملا خودشان را پاک و بی‌آلایش می‌دانند. یک دسته شوهرانی هم که طرف مقابل آن‌ها هستند یافت می‌شوند که تنها ماموریت‌شان این است که با این جور زن‌ها به سر ببرند. به عبارت دیگر وظیفه‌ی اساسی این طور مردها این است که "همیشه شوهر" باشند یا واضح‌تر بگویم٬ در همه‌ی زندگی‌شان فقط شوهر باشند و نه چیز دیگر! »

تعارف بی‌تعارف...

2010-08-24T23:14:00.002+04:30

روی سخن‌ام با آن‌هاست که خیلی تعارفی‌اند و بدجور روی اعصاب آدم می‌روند.

با آن‌ها که قربانت بروم و فدایت بشوم از دهانشان آویزان است. یکی نیست بگوید وقتی پایش بیافتد واقعا قربان‌ام می‌روی، فدایم می‌شوی؟

با آن‌ها که سر سفره تا از پارچ آب خالی می‌کنند توی لیوان قبل از نوشیدن آن به دیگران تعارف‌اش می‌کنند و میان همان تعارفات بیهوده، لیوان را سر می‌کشند! یکی نیست بگوید خب سر سفره که آب هست کسی اگر خواست می‌نوشد! در این میان این تعارف شوندگا‌ن‌اند که انرژی از دست می‌دهند تا بگویند نوش جان و از این قبیل حرف‌ها.

با آن‌ها که آن‌قدر اصرار می‌کنند که شب خانه‌مان بمان و تو آن‌قدر انکار می‌کنی که نه من کار دارم و نمی‌توانم، که نزدیک است اشک‌ات را دربیاورند. درصورتی که می‌دانی دوست ندارند خانه‌شان بمانی.

با آن‌ها که موقع میوه تعارف کردن...

بگذریم پیش از من کسان دیگری بهتر گفته‌اند*.

به عکس می‌دانم همین‌ها را اگر توی مترو یا اتوبوس ببینی، تا یک صندلی خالی پیدا کنند بدون اینکه به اطراف خود بنگرند تا شاید پیری، نوزاد بر دستی، یا حتی فردی که شاید خسته‌تر از خودشان باشد را بیابند، بی‌تعارف به قصد تصرفش از جا می‌جهند! و هزار مثال دیگر.

با این تعارفات همه‌مان به دنبال اهداف و منافع خودمان هستیم. اهداف و منافعی که بدون این‌ها نیز می‌توانیم به دست بیاوریم. هرچه می‌کشیم از این تعارفات است که بدجوری به جان فرهنگ‌مان افتاده و بدبختانه زیاده از حدش ادب و نزاکت فرد را هم می‌رساند! به خدا صد رحمت به دروغ.

بیایید این تعارفات را از بین ببریم یا به حداقل برسانیم‌شان. اگر تا به الآن کم‌رنگ هم بوده، محوش کنیم. چون هیچ معنی خاصی ندارد.

امروز از طرف کسی به تعارف کردن تشویق شدم! حاصل‌اش شد این پست.

* قبل از من کسان دیگری هم راجع به تعارف نوشته‌اند و چه خوب هم.

دوست داشتید بخوانید : + / + .

هر انسانی را رسالتی‌ست...

2010-08-22T22:35:00.000+04:30

چهار سال از شاگردان نزدیک استاد نوری بوده و بیش از یک سال است که می‌شناسم‌اش.

امروز که بعد از مدت‌ها رفتم پیش‌اش اول نشناختم‌اش. به یاد استاد پیرهن مشکی‌اش را از تنش درنیاورده بود و اصلاح هم نکرده بود. اولین کسی که این خبر را بهش داده بود و بهش تسلیت گفته بود، من بودم. گفت تا پیامک‌ات را دیدم گوشی را پرت کردم گوشه‌ای و زار زدم. ترانه‌های استاد را زمزمه می‌کردم و اشک می‌ریختم.

می‌گفت اولین روزی که برای تست صدا رفته بوده پیش استاد خیلی استرس داشته ولی استاد آن‌قدر بذله‌گو بوده که از استرس‌اش چیزی باقی نمانده، و از ادامه دادن راه استاد گفت.

خیلی خوب است دوستی باشد که باهاش راجع به کتاب‌هایی که اخیرا خوانده‌ای، فیلم‌هایی که دیده‌ای، و کارهایی که انجام داده‌ای صحبت کنی. دوست داشتم چنین شخصی بین هم‌کلاسی‌های خودم هم بود. کسانی که بیشتر می‌بینم‌شان و بیشتر توی سر و کله‌ی هم می‌زنیم.

با او از طریق یکی از همان‌ها آشنا شدم. خیلی کم هم‌دیگر را می‌بینیم. ولی باید اعتراف کنم که امروز از او به اندازه‌ی این دو ماه که ندیده‌ بودم‌اش، یاد گرفتم.

او از همان دسته اشخاصی‌ست که باید در مسیر زندگانی هر کسی قرار بگیرد. اشخاصی که رسالت‌شان تلنگر (شاید هم سقلمه!) زدن به اشخاص دیگر است.

برای آقاجان

2010-08-20T17:51:00.000+04:30

آمده بودی جلوی در خانه. در دست کیسه‌ای داشتی. هیچ وقت دست خالی برنمی‌گشتی. شاد بودی، خیلی هم. پیرهن روشنی به تن داشتی که شادابی و نشاط و روشنی صورتت را افزون می‌کرد. یادم است شوخی و مزاحت به راه بود.

دلم برای شوخی‌هایت تنگ شده. برای صدایت، خنده‌هایت، خاطراتت.

شاید آمده بودی بگویی: حسین، برایم شعر گفتی؟ آفرین! و به آذری به دیگران بگویی که نوه‌ات برایت شعر سروده.

دلم برای سعدی و حافظ و مولانا خواندنت تنگ شده.

تنگِ تنگ، به اندازه‌ی همین قفس که در آن ناکرده محبوسم.

دلم برای بند کردن‌هایت تنگ شده. بندکردن‌هایی که می‌دانم از سر دوست داشتن بود، نه چیز دیگر.

از سه ماه بیشتر است که دیگر هیچ کدام‌شان را ندارم. سه ماهی که گویی عمری‌ست. عمری که زود خواهد گذشت و از من فقط دفتر شعری باقی خواهد ماند.

از اشک بسی کبود و خسته است

چشمم، که تنی ز گرد رسته است

□

زان ‌شب که تو از خانه برفتی

دیری‌ست زمان به خواب رفته است

خورشید دوباره تا طلوعت

کز کرده و گوشه‌ای نشسته است

تا باز گذر کنی ز کوچه

او نیز نظر به دور بسته است

بر حنجره، تا اوج گرفتی،

آواز قناریان شکسته است

□

امروز که از خواب پریدم

عمری ز پریدنت گذشته است

افطار

2010-08-18T23:24:00.000+04:30

آفتاب ظهرگاه بر سرم می‌تافت. روزه روح را، از تن بازستانیده بود و چونان ذره‌خمیره‌ای به تَنوَره‌اش -خورشید- رهسپار بود.

در این روز که نامت با آن پیوند خورده است از خویش عزیمت کردم تا گوش بر لبانت برنهم.

اگر دانسته بودم با طنین آوایت – که چون نسیم بهاری بر تن تفدیده‌ام گذر کرد – بر من این‌چنین می‌رود، از این پیش‌تر برای شنیدنش شتافته بودم. نوای طرب انگیز صدایت نفخ رستاخیز را ماننده است.

در این روز روحم را با ندایت ممزوج یافتم.

در این روز که چنان چون تاکی بر پرچین پیچیده، به نامت درپیچیده است، با سرشک چشمانم روزه‌ی خویش را در هم شکستم.

رباعی

2010-08-17T06:28:00.003+04:30

برای تمام آزاداندیشان و قلم به ‌دستانِ « رفته، مانده، و در میانه‌ی راه‌ِ » این مرز و بوم.

زنهار! کــه اینــک به قلــــم دســت شدم

مَستان به مِی و من به قلم مست شدم

زیــن پس هرگز نتوانند بگویند که « بود »

چون با قلم‌ام، تا به ابـد « هست » شدم

بوی خوش زن

2010-08-14T18:54:00.000+04:30

احساس کردم خودم از فرانک مراقبت کرده‌ام. احساس کردم توی کافه خودم نظاره‌گر تانگو رقصیدنش بوده‌ام. وقتی بی‌ادبی می‌کرد انگار این من بودم که خون به شقیقه‌‌ام می‌دوید. احساس کردم این من بودم که تهدید به مرگ شدم. انگار این من بودم که سوار فراری شده بودم. هنوز صدای فرانک توی گوشم است.

چند سال پیش یادم آمد. پیش دانشگاهی. سر کلاس بچه‌ها می‌زدند روی میز و می‌رقصیدند. من هم گوشه‌ای برای خودم نشسته بودم و با دوستانم حرف می‌زدم و هر از گاهی لوده بازی‌های آن‌ها را تماشا می‌کردم که ناگهان ناظم مدرسه در را باز کرد و بچه‌های رقصان را دید و من که گوشه‌ای کز کرده بودم و با چند تن دیگر از دوستان کز کرده‌ام مشغول صحبت بودیم.

به‌شان توپید. داشت می‌رفت. در کلاس کم کم می‌رفت بسته شود که یکی از ارازل و اوباش کلاس تکه‌ای بهش پراند. ناظم، چهره‌اش را ندید و فقط صدای ترکیده شدن کلاس را شنید. سرش را انداخت پایین و رفت. دبیرمان آمد و شروع کرد به درس دادن. وسط‌های کلاس ناظم پیکی را فرستاد دنبال من. وقتی وارد دفترش شدم گفت اگر دوستت را لو بدهی که هیچ اگرنه اخراجی. از او اصرار بود از من انکار. می‌دانستم چه کسی اینکار را کرده بود. خیلی وضعیت سختی بود. گفت چند روز دیگر باید والدین‌ات را بیاوری مدرسه. قبول کردم. فردایش قضیه ختم به خیر شد. یکی از دوستان دهان لقم، چفت و چاک ندار کلاس‌مان را لو داده بود.

احساس کردم مراسمی‌ست که بعد از چند سال برای من و آن آقای ناظم و آن دوست دهن لقم تشکیل شده و فرانکی که باید سال‌ها پیش می‌داشتم الان آمده تا سیلی محکمی توی گوش ناظم‌مان بنوازد.

آل پاچینو برای این فیلم دو ماه بین معلولان جنگ ویتنام زندگی کرده و باید بهش تبریک گفت برای ایفای نقش یک سرهنگ باز نشسته‌ی منظم و مقتدر و بازی کردن نقش یک کور بدون حتی یکبار پلک زدن، و برای ایفا کردن نقش یک سرهنگ کور.

فیلم خیلی حرف‌ها برای گفتن داشت. قسمت پایانی‌اش را باید بارها و بارها دید و بارها صدای خش‌دار آل را شنید و برخود لرزید.

نام‌نامه

2010-08-10T12:39:00.001+04:30

پخته هر دانش را، از خام تو می‌گیرد

عارف آسایش را، از جام تو می‌گیرد

این چکامه کز ازل در دل دنیا حک بود

فرمان سرایش را، از نام تو می‌گیرد

آهن‌ها و احساس

2010-08-07T15:56:00.000+04:30

جمعه‌ی دو هفته‌ی پیش عروسی دعوت بودیم. عروسی دوست بابا بود. خیلی اهل عروسی رفتن نیستم مثل هر پسری نق‌ام را زدم، با کوچک‌ترین بهانه‌ای دوست دارم عروسی‌های بی‌ربط را بپیچانم. به ویژه عروسی یک چنین آدم پرت و دوری که کلا یکبار توی زندگانی دیده بودمش. ولی این روزها به یک چنین برنامه‌ای نیاز داشتم. عروسی غریبه رفتن خوبی‌اش این است که هیچکس تو را نمی‌شناسد و می‌توانی یک گوشه‌ی تالار بنشینی و هرچه که دوست داری بخوری.

توی تالار تا وقتی دیگر دوستان بابا بیایند فقط من و خودش همدیگر را می‌شناختیم و رفته بودیم یک گوشه برای خودمان نشسته بودیم و به آهنگ‌های در پیتی (از آن‌ها که خواننده‌اش هم نفهمیده چه چیزی توی میکروفون بلغور کرده) گوش می‌دادیم. شوربختانه هر آهنگی که می‌گذاشت سه بار تکرار می‌شد. دی‌جی! فراموش کرده بود پخش آهنگ‌ها را از حالت ریپیت خارج کند و باندهای سالن مدام در حال نوازش دادن گوش‌های ما بودند. داشتم به این فکر می‌کردم که یک جفت از این باندها بخرم بگذارم توی اتاق و ببینم صدای آهنگ‌های ریدیوهد و پیتر گابریل و پینک‌فلوید و بیتلز از تویش چه جوری در‌می‌آید. دوست دارم صدایش را آنقدر بلند کنم تا دست مسئولین تالار بیاید که با این بلندگوها چه جور آهنگ‌هایی گوش می‌دهند و آهنگ‌هایی از قبیل "از اون بال و فلان..." در شان یک چنین باندی نیست.

کم کم داشت حوصله‌ام سر می‌رفت. چرتم گرفته بود که به بابا با خنده گفتم اگر خوابم برد بیدارم کن. گذشت تا اینکه شاداماد آمد. آهنگ‌هایی که هر کدام را ده بار شنیده بودیم قطع شد. خواننده‌ای آمد که بعد از شنیدن صدایش و دیدن ادا و اطوارهایش با خود گفتم صد رحمت به شهرام شب‌پره و اندی و شماعی‌زاده خودمان. خلاصه تا قبل از شام هم افاضات ایشان را متحمل شدیم و لوس بازی‌ها و حرف‌های چرت‌اش را به سخره گرفتیم. از جمله یکی از حرف‌هایش که کل تالار را فرستاد فضا از این قرار بود.

این داماد بنده خدای ما دوران جنگ توی ارتش سرباز بوده که اسیر می‌شود و بعد از دوسال آزادش می‌کنند و به ایران برمی‌گردد. الان هم به خاطر همان دو سال اسارت بازنشسته‌اش کرده‌اند. پدر بیچاره‌اش این را در گوش خواننده‌ی خوش صدایمان گفت. بعد از کلی حرف که ما به این جوان افتخار می‌کنیم و خانمش هم باید افتخار کند و چند صلوات بحث را کشید به آدم خوبه و آدم بده. رو به حضار کرد و با ژستی پدرانه گفت عزیزان من همان‌طور که می‌دانید آدم بدی مثل شاه مخلوع با بدبختی رفت و آدم خوبی مثل امام خمینی برای همیشه در ذهن ایرانی‌ها خواهد ماند و به‌ش افتخار خواهند کرد. این جوان ما هم چنین سرنوشتی خواهد داشت. دو سال اسیر بوده و به عنوان آزاده ملت ایران بهش افتخار می‌کنند و فلان. صلوات بلند. داماد بیچاره هم از من خجول‌تر خون توی سرش جمع شده بود و شرشر عرق می‌ریخت که شب عروسیش تبدیل شده به بحث‌ها و مناظره‌های سیاسی تلوزیون. فقط سری به نشانه‌ي تایید تکان می‌داد ولی می‌دانستم که توی دلش لیچار است که بار رفیقمان می‌کند. بماند که چه سوتی‌هایی هم داد راجع به پدر و مادر عروس و مادر داماد که در قید حیات نبودند که البته این قضیه باید قبلا هماهنگ می‌شد درست مثل قضایای هماهنگ شده‌ای که فیلم عروسی این بنده خدا را خراب کرد.

بعد از آن هم از رقصیدن جوانان مجلس مستفیض شدیم. رقصیدنی که من هیچ‌وقت ازش سر درنیاوردم و به جز رقص‌های محلی که نشان دهنده‌ی فرهنگ و اصالت یک قوم است و می‌شود هنر نامیدش، حالم از رقص به ویژه نوع تهرانی‌اش که پر است از قر و فر و حرکات موزون مستهجن، به هم می‌خورد.

بعدش هم شام و بعدترش هم بازگشت به خانه.

* بیگانه‌ی کامو اولین کتابی‌ست که برای دومین بار خواندمش.

* ترتیب فصول به هم ریخته. نه به دی و بهمن پارسال که هوا بهاری می‌نمود، نه به مرداد امسال که شبیه پاییز است و حتی در جاهای کوهستانی برف هم می‌بارد. خدا آخر و عاقبتش را به خیر کند.

* یادم نبود. اما سپنتا یادش بود. با هدیه‌ کردن پنج ساعت اینترنت رایگان روز تولدم را تبریک گفت.

این متن را روز تولدم نوشتم ولی با تاخیر پست شد. به دلایل معلوم و نامعلوم!

فرخی یزدی

2010-08-04T19:25:00.002+04:30

چشم‌هایش

2010-08-02T17:39:00.001+04:30

الآن که "چشمهایش" علوی را تمام کرده‌ام می‌بینم که این چشم‌ها مرا هم مثل تمام شخصیت‌های این داستان آزار داده. حتی قبل از خواندنش. چشم‌هایی که انسان به هر دلیلی نمی‌تواند به‌شان نگاه کند.

رمان روایت دیگری‌ست از مبارزه‌ی عشق و سیاست. نمی‌دانم بگویم لیدی‌ال رومن گاری شبیه چشمهایش علوی‌ست یا چشمهایش علوی مانند لیدی‌ال. بهتر است بگویم این دو داستان تا جاهایی شبیه یک‌دیگرند ولی یکسان پایان نمی‌یابند. در ادامه خطر لوث شدن دو داستان شما را تهدید می‌کند.

در هر دو این عشق است که پیروز نبرد است منتها در هر داستان به گونه‌ای.

در چشمهایش استاد ماکان که آدم توداری‌ست نشان نمی‌دهد که عاشق فرنگیس شده ولی در دلش آشوبی مهلک برپاست. در لیدی‌ال آرمان عاشق دیانا است و احساس‌اش را با او در میان گذاشته. در هر دو داستان معشوق‌ها (آرمان و ماکان) سودای مبارزه‌ی سیاسی دارند و برای‌شان کفه‌ی سیاست در ترازوی با عشق، بیشتر سنگینی می‌کند. در صورتی که عشاق این دو داستان ( دیانا و فرنگیس) دو دلداده هستند که هر یک به نوعی سعی در به دست آوردن معشوق خویش دارند که در همین راستا دیانا معشوقش آرمان را برای همیشه در صندوقی حبس می‌کند و به نوعی با کشتن او جسدش را تا ابد برای خودش نگاه می‌دارد. در سوی دیگر فرنگیس که معشوق خود را در دست مامورین رضا شاه می‌بیند سعی در نجات او دارد و حتی برای تحقق یافتن هدفش با بی‌میلی تن به ازدواج با سرهنگ آرام می‌دهد که آدم پرنفوذی‌ست. در صورتی که ناکام می‌ماند و سرهنگ آرام ابتدا ماکان را به کلات تبعید کرده و بعد از سه سال خبر کشته شدنش به فرنگیس می‌رسد. فرنگیس که ابتدا خود را مقصر و قاتل ماکان می‌داند با تعریف کردن ماجرای زندگانی خود به ناظم مدرسه به بی‌گناهی و پاکی خودش پی می‌برد و رو به ناظم مدرسه کرده و میگوید که استاد شما اشتباه کرده این چشم‌ها مال من نیست. فرنگیس نمونه‌ی زن فهمیده و پاک و فداکاریست که استاد او را نشناخته و به اشتباه چشم‌های او را هرزه و ناپاک نقاشی کرده است. این داستان اشاره‌ای هم به تهران آن زمان و استبداد و دیکتاتوری رضا شاه نیز دارد که در جای خود خواندنی‌ست. در هر دو داستان عشاق از درجه‌ی طبقاتی مرفه و ثروتمند جامعه هستند در صورتی که معشوق هایشان از درجه متوسط هستند.

در چشمهایش علوی جاهایی هست که آدم از خواندنش خسته می‌شود ولی ریزه کاری‌هایی هم دارد که آدم را سر شوق می‌آورد و سوال‌هایی هم حین خواندن به وجود می‌آید که ذهن آدم را به چالش می‌کشد.

بخش زیبایی از این کتاب را با هم می‌خوانیم:

می‌دانید آتشی که زیر خاکستر می‌ماند چه دوام و ثباتی دارد؟

عشق پنهانی، عشقی که انسان جرئت نمی‌کند هرگز با هیچ‌کس درباره‌ی آن گفت و گو کند، به زبان بیاورد، به هر دلیلی که بخواهید - از لحاظ قیود اجتماعی، از نظر طبقاتی، به سبب اینکه معشوق ادراک نمی‌کند و به هر علت دیگری - آن عشق است که درون آدم را می‌خورد و می‌سوزاند و آخرش مانند نقره‌ی گداخته شفاف و صیقلی می‌شود.

استاد نوری هم دیگر بین‌مان نیست ولی در یادمان هست. تا ابد. روحش شاد.

کوتاه

2010-07-31T22:28:00.000+04:30

شب بعد از شام دراز کشیده بود روی زمین. از دید خودش به دستوری پزشکی عمل می‌کرد که می‌گفت اگر بعد از شام دراز بکشی چاق می‌شوی. اصلا چاق نبود، لایه‌ی نازک پوستی بود بر استخوان.

همان طور که دراز کشیده بود صدایی به گوشش رسید. گوش‌ها‌یش را تیز کرد. صدای آکاردئون دوره گردی به گوش می‌رسید که در تاریکی شب توی کوچه‌شان قدم می‌زد. خیلی دوست داشت سریع‌تر آن دستور پزشکی را نادیده بگیرد ولی بهانه‌اش را نمی‌یافت.

از جا پرید و رفت کنار پنجره ایستاد تا طنین حزن‌آلود آکاردئون پسرک نوجوانی را که از سر کوچه خرامان خرامان به ته کوچه می‌رفت، بشنود. از خود پرسید " شب عیدی چرا غمگین می‌زنه؟ "

کوچه را مه گرفته بود و اندام پسرک واضح نبود.

پسرک کم کم از توی مه پدیدار می‌گشت. همین‌طور که آهسته آهسته گام برمی‌داشت واضح‌تر به نظر می‌رسید.

از پشت کوه سر کوچه نور نقره‌ای رنگی به اطراف پاشیده می‌شد و خط کج و معوجی قله‌ی کوه را از آسمان جدا می‌کرد.

امیر - پسر همسایه‌ی رو‌به‌رویی - از راه‌پله‌های خانه‌شان پایین می‌رفت. با دیدن او لحظه‌ای در پاگرد راه پله مکث کرد و زل زل نگاهش کرد. امیر از دستش دلخور بود. چند روز پیش که عروسی خواهرش بود، خواهر و مادر او را دیده بود که هر لحظه جلوی ‌پنجره‌اند و توی خانه‌شان را دید می‌زنند. شاید درک نمی‌کرد که زن‌ها چه‌قدر عروسی دوست دارند.

به این فکر می‌کرد چرا باید کسی این‌طور به او مظنون شود. چون دیگر نه عروسی خواهر امیر بود نه در تاریکی شب از ورای پرده‌ی خانه‌شان چیزی معلوم بود که او بتواند ببیند.

پسرک دوره گرد دیگر رسیده بود جلوی در خانه‌شان. نور نقره‌ای پشت کوه که اینک بیشتر خودنمایی می‌کرد، حواسش را پرت کرد.

لحظه‌ای صدای آکاردئون قطع شد. به خودش آمد. ناگهان امیر را دید که به کوچه آمد پول خردی کف دست پسرک گذاشت و شتابان بازگشت و پله‌های خانه‌شان را همان‌طور که دو تا یکی می‌کرد بالا رفت.

داشت با خودش کلنجار می‌رفت که به پسرک دوره‌گرد کمکی بکند یا نه. او را گدا به حساب نمی‌آورد و به همین جهت اگرچه از قصد و نیت پسر همسایه بی‌خبر بود ولی از این‌ کار او خیلی خوشش نیامد. دوره‌گرد را هنرمندی به حساب می‌‌آورد که بعد از اجرای بزرگی در یکی از تالارهای بزرگ شهر مزدش را می‌گیرد. منصرف شد و باز به آهنگ سازش گوش سپرد.

پسرک آکاردئون‌نواز در تاریکی و مه‌اندودی کوچه قدم بر‌می‌داشت و از خانه‌شان دور می‌شد.

دیگر اندوه سازش را همراهی نمی‌کرد. صدای شاد سازش لحظه به لحظه محوتر به گوش می‌رسید. اندام نحیفش می‌رفت که توی مه ناپدید شود.

قرص ماه از قایم باشک بازی دست برداشته بود و پرتوهای نقره‌ای‌اش را به زمین هدیه می‌کرد.

خبرت هست که دی طی شد و تابستان شد؟

2010-07-28T01:21:00.000+04:30

این روزها باز واقعا محبوسم. مثل اولین روزهایی که این اسم افتاده بود توی مغزم و مزمزه‌اش می‌کردم که بگذارمش روی وبلاگ و به این اسم بنویسم یا نه؟ مثل نخستین روزهایی که این حس افتاده بود توی جانم. حسی که به نظرم روزی بامداد را هم درگیر خودش کرده بوده. حس حبس، زندان، انفرادی، تنهایی و ... باید بگویم خودم، خودم را محبوس نکرده‌ام این حس‌هایی که گفتم مرا محبوس کرده‌اند هم ذهنی هم عینی.

یادم هست روزهایی را که رنگ آفتاب را نمی‌دیدم و خورشید هم روی مرا نمی‌دید. پا توی کوچه نمی‌گذاشتم. حواس پنجگانه‌ام سر‌جایش نبود. بیشتر تلفن‌ها را جواب نمی‌دادم و به نوعی دست خودم را از دنیا کوتاه کرده بودم. تلوزیون نگاه نمی‌کردم. شده بودم درست عین دخترهای دم بختی که منتظرند خواستگاری زنگ در خانه‌شان را بزند و با گل و شیرینی بجهد توی خانه و خودش و خانواده‌اش را غالب کند. و صدای مادرم را می‌شنیدم که می‌گفت آفتاب مهتاب ندیده‌ام.

خزیده بودم توی اتاقم و تنها روزنه‌ای که باعث می‌شد بفهمم توی دنیایم و هنوز نخوابیده‌ام یا در آغوش مرگ نخرامیده‌ام، درب یک در دو متر اتاقم بود که هر از گاهی حانیه و مادرم از جلویش رد می‌شدند و نگاهی گذرا به داخل اتاق می‌انداختند. سرکی می‌کشیدند. گاهی اوقات هم می‌ایستادند و براندازم می‌کردند. شاید داشتند با چشم علایم حیاتی‌ام را چک می‌کردند. آن روزها بیشتر شبیه یکی از زندانی‌هایی بودم که دست جمعی در یک سلول زیست می‌کنند و یکی از موارد عادی که بین‌شان رخ می‌دهد این است که هر از گاهی چندتایی‌شان به جان هم می‌افتند و زندان‌بان بیچاره هفته‌ای یک قتل به سازمان زندان‌های کشور گزارش می‌کند. محبوس بودم ولی تا انفرادی شدنم روزها باقی بود. آن روزها خیلی بهتر بودم و آرزویشان را دارم.

تا اینکه کفری شدم (از همین سرک کشیدن‌ها و دید زدن‌ها) و همان روزنه را هم کور کردم تا دیگر هیچکدام‌مان، همدیگر را نبینیم.

فقط برای صبحانه، نهار و شام بیرون می‌آمدم و گاهی هم برای صرف چای یا قهوه. اگر مجبور نمی‌شدم برای قضای حاجت یا اجابت مزاج از اتاقم خارج نمی‌شدم. (قبلا اینطور نبود. لااقل برای هواخوری می‌آمدم بیرون!)

مادر می‌گفت در را که میبندم دلش می‌گیرد. یک روز در را باز کرد و با نگرانی پرسید : چی شده خودتو حبس کردی؟ گفتم هیچ. خیلی در کارهایم دخالت نمی‌کند و همین هیچ برایش قانع کننده بود. حتما به این وضعیت من فکر کرده بود و لابد خیالاتی هم. ولی نمی‌توانست (بهتر است بگویم جرئت نمی‌کرد) یک سری خیالات را به ذهنش راه بدهد چون از من بعید بود و تاریخ نویسان چنین چیزی را ثبت نکرده بودند تا آن زمان. مورخان تاریخ دو دهه سلسله‌ی پایدار انسانی همچون من!

این بسته بودن در برایم عادت شده بود و حتی روزهایی می‌آمد که حالم بهتر می‌شد و با اینکه توی اتاق نبودم ولی در اتاق بسته بود. گویی وقتی می‌آمدم بیرون روحم را توی اتاق جا می‌گذاشتم.

تا اینکه اتفاقاتی افتاد که مدتی مرا از آن حالت‌ها خارج کرد.

الان دوباره آن حس برگشته. نباید بگویم برگشته. همیشه چنین چیزی درونم هست. باید بگویم خواب‌آلوده بوده و اینک واقعا بیدار است. آن موقع‌ها آتش سوزانش را با درس خاموش می‌کردم الان با اشتهای سیری ناپذیری که برای خواندن کتاب دارم اینکار را انجام می‌دهم. فکر نمی‌کنم کسی تا به حال ته یکی از رمان‌های بل را در کمتر از چهل و هشت ساعت زده باشد. عقاید یک دلقکش را در کمتر از دو روز به پایان رساندم. رمان تاثیر گذاری بود در جای خودش. خواندمش. تنهایی پشت درهای بسته و توی اتاقی که سکوت در آغوشش کشیده بود.

تنهایی گاهی اوقات واقعا لذت بخش است. تنهایی فکر کردن، فیلم دیدن و کتاب خواندن.

امروز تنهایی رفتم و چهل سالگی را دیدم. باز هم سینما سپیده. این سری بلیطش نیم بها نبود. سیاست مداران خوبی پشت صحنه‌ی سینما فعالیت می‌کنند و از تعطیلی این روز سواستفاده کرده و بلیط تمام بها به ملت می‌دادند. به خیال اینکه عید است و کرور کرور انسان به سینما سرازیر خواهد شد. مگر اینکه قانون جدیدی در این مملکت بی‌قانون تصویب شده باشد.

فیلم چنگی به دل نمی‌زد. داستانش از اولین داستان مثنوی مولوی اقتباس شده. البته باید گفت از کتاب چهل‌سالگی اقتباس شده که آن کتاب اقتباس‌یست از داستان مولوی. کتاب، و داستان مولوی شاهکار بوده‌اند فیلم هم سرو صدای زیادی به راه انداخته ولی به نظر خوب اقتباس نشده.

بازی‌ها ناخنی به دل نمی‌کشید! لیلا حاتمی کما‌فی‌السابق خوب نقشش را ایفا می‌کرد. فروتن تکراری بود انگار فیلم کنعان را می‌دیدم. عینا همان‌جور. عزت‌الله انتظامی هم نقش آن حکیم داستان مولوی را بازی می‌کرد. هر از گاهی هم مثل آگهی بازرگانی یا پلاکاردی که رویش شعار نوشته باشند، شعارهایش را به خورد فرهاد (فروتن) می‌داد. اما باید گفت یکی از شعارهایش به دلم نشست آنجا که رو به فرهاد کرد و گفت سه چیز را در یاد داشته باش عشق، ایمان و مرگ و بعد در ادامه فروتن اضافه می‌کرد : چون در هر سه‌ تایش تنهایی. تنهایی عاشق می‌شوی، تنها ایمان می‌آوری و تنهای تنها می‌میری.

دوست دارم کسی مرا از این تنهایی درآورد که همدیگر را بپرستیم، دوست داشته باشیم و برای هم بمیریم.

سها

2010-07-25T16:34:00.001+04:30

وقتی آمدی..همه خندیدند..من اما گریستم..برای کسی که رفت..و تو را ندید که بخندد.

می‌دانی فقط یکبار، یکبار از ته دل لبخندی برلبانش نشست..آن هم درست هنگامی که عکاس شاسی دوربینش را چکاند و شد همان عکسی که الان گوشه‌ی اتاق است..لبخند تلخ و محوی‌ست. لبخندی از پس تمام دردهایی که کشیده بود...

* شادی عرق‌ریزان در خانه‌مان را کوبید. خبری داشت. خبر آمدن یک مردادی دیگر. سومین نوه‌ی خانواده هم در داغاداغ تابستان پا به این دنیای خاکی نهاد.

برای ص.

2010-07-23T13:42:00.000+04:30

گاهی اوقات چه ساده‌ای

ساده‌تر از من هم شاید

دوستانه سکه‌هایت را نگاه دار

تا در یکی کاسه‌ی زنگار بسته

که ندار شوخ باز ناکرده‌ی غمگینی

برزمین گذارده – به سبب درد اجتماع خون –

بیاندازی و شرمگین باشی

از شرمی که ندارد

و عرق سردی

از پوشیدن پیراهنی مندرس و چرکین

و از انداختن گونی مندرس‌تری بر دوش

بر پیشانی‌اش ننشسته

و به تقاضای هر مددی

سکه‌ای آماده برنیندازی :

سرباز مهر و موم سر‌بسته‌ای گول‌ناک

یا شاطری که کینه‌توزانه کمر فریفتن

به میان برببسته‌اند

در عصری که پیچیده‌گی

فرض است بر همه

ساده یافتمت

ساده‌تر از خودت هم شاید – که دیر زمانی می‌شناختم –

سکه‌هایت را نگاه‌دار

کاسه‌های خالی‌تری خواهی یافت

30 تیر 89

قصدم آزار شماست !

2010-07-20T19:15:00.001+04:30

"...و مردی و مردمی را

همچون خرما و عدس به ترازو می‌سنجند

با وزنه‌های زر،

و هر رفعت را

دست‌مایه

زوالی‌ست،

و شجاعت را قیاس از سیم و زری می‌گیرند

که به انبان کرده باشی..."

رسیدن یا نرسیدن؟

2010-07-15T20:12:00.001+04:30

رسیدن در جای خود مهم است ولی در کنار هم بودن مهم‌تر است و به دنبال هم بودن از آن هم مهم‌تر و عبور از موانع از این هم مهم‌تر. هر چند کوه، شیب نامعقولی داشته باشد.

رسیدن در جای خود مهم است ولی بیا تا آن موقع زیبایی‌های دامنه را به یک‌دیگر نشان دهیم. گاهی خار خودرویی در کوه پیش دیدگانت آنقدر زیبا به نظر می‌رسد که می‌توانی ناباورانه برای‌ش شعر هم بسرایی.

رسیدن در جای خود مهم است ولی برای موفقیت به ادامه دادن بی‌اندیش نه به نقطه‌ی پایان. به این معنی که : این قله را فتح کردی آفرین بر تو، ولی پیش روی‌ات را بنگر که بعد از این قله‌ی دیگری‌ست و بعد از آن هم... و اینجاست که "نهایت"، جاودانه فسخ می‌شود.

رسیدن در جای خود مهم است ولی بدان بعد از آن دیگر هیچ لحظه‌ای به خاطره مبدل نخواهد شد چون قله شکوهمند است، ولی هیچ نشانی از زیبایی‌های دامنه را با خود به همراه ندارد. و نیز بدان که قله شکوه‌مندی‌اش را مدیون دامنه است.

رسیدن در جای خود مهم است ولی در کوه اتفاقات پیش‌بینی نشده‌ای رخ می‌دهد که گاهی غیر قابل جبران است.

و در آخر بدون ایمان رسیدن مهم که نیست هیچ، ممکن هم نیست.

یخچال

2010-07-12T16:30:00.002+04:30

شمالی جماعت را که می‌بینم یاد یک یخچال می‌افتم. یاد یخچالی که تویش ماهی، کله‌ی ماهی، تور ماهیگیری، یک قایق موتوری زنگ زده، نفربر*، هوای شرجی، صدای مرغ دریایی، بستنی*، میرزا قاسمی و کلی آب گل‌آلود دریای خزر هست که اگر درش را باز کنی همگی خالی می‌شود توی آشپزخانه و خانه‌تان را آب خواهد برد. سردم می‌شود. چه زمستان ببینمشان چه تابستان، سردم می‌شود. کلا آدم‌های خنکی‌اند.

چند روز پیش که جایی با دوستم قرار گذاشته بودم و زودتر رسیده بودم و منتظر، یکی‌شان آمد نشست کنارم. پیرمرد چاقی بود با سری که چند تار مو رویش نقش بسته بود و چشمانی آبی آبی و پوستی سفید سفید. از لهجه‌ش سادگی می‌بارید. دوستم آنقدر دیر کرده بود که ناچار نشسته بودم روی سکو و برای جلوگیری از معطلی داشتم از لحظه لحظه‌ی عمرم استفاده می‌کردم و لغت زبان حفظ می‌کردم. اول هواسم نبود به این پیرمرد شمالی تا اینکه خودش بحث را شروع کرد. با همان لهجه پرسید اگر پیر بشی چه کار می‌کنی!؟ من هم که تا آن لحظه ندیده بودمش با تعجب نگاهش کردم و گفتم نمیدونم حاج‌آقا تا حالا بش فکر نکردم. نه می‌شد بش بگویی حاج‌آقا با آن صورت کودکانه و بشاشی که داشت نه می‌شد از پیری برایش بگویی به خاطر موهای سفیدش. نمی‌شد بگویی که پیری سخت و دردناک است! من هم از آن آدم‌هایی نیستم که با هر کسی گرم بگیرم که شامل اینجا هم می‌شود. خودش بحث را ادامه داد. جوونی چیز دیگه‌ایه. نگاهش کردم و خندیدم و باز سرم را فرو بردم لای دفتر لغتم.

- جوونی چیز خوبیه فقط آدم نمیدونه باید چی کار کنه و همینجوری می‌شینه و دست روی دست میذاره. این را گفت و سلانه سلانه دور شد. بی آنکه خداحافظی کند. انگار از جوانی‌اش خیری ندیده بود و فقط خواست تلنگری بر من زده باشد.

قبلا هم یکی‌شان تلنگر محکمتری زده بود بر ما. تلنگر که نبود بهتر است بگویم سقلمه. آقای شایگان. دبیر شیمی پیش.

* نفربر: دمپایی، بستنی: دکمه

* دیده‌اید شهادت یک شخص را هم تسلیت میگویند هم تبریک؟! برد اسپانیا از آن نوع است. لااقل برای من که نمی‌دانم خوشحال باشم یا ناراحت. هلند هیچ کم نداشت از اسپانیا بلکه سرتر هم بود. بعد از برد اسپانیا فقط گفتم هلند می‌برد بهتر بود والا برایم فرقی نداشت.

عادل هم در آخر بازی حرفش را زد. انگار ملت اسپانیا دیروز گفته بودند که اگر تیمشان قهرمان شود هیچیک سر کارشان حاضر نخواهند شد ولی دولتشان موافقت نکرده با حرفشان. عادل هم نه گذاشت نه برداشت گفت ولی نمی‌دونن که تعطیل کردن کار خیلی راحتیه! تو خود حدیث مفصل بخوان....

اموال بی‌صاحب

2010-07-11T20:58:00.001+04:30

آن نگاه‌ت شرری بر تن و جانم انداخت

وین لبان‌ت موجی اندر قدح و جام انداخت

ساقیا باده‌ای از بهر سکن ریز به جام

تا بیاسایم از این غم که به جان‌م انداخت

همین را پیش دوستانی که از شعر قبلی خیلی راضی نبودند خواندم. البته بر خلاف شعر قبلی، گفتم سروده‌ی خودم نیست و نمی‌دانم برای کیست. جالب اینجاست که همگی لذت بردند و شاعر را ستودند. تازه احتمال دادند شاعرش معاصر هم باشد!

حرف مصلوب عزیز یادم می‌آید که اگر شعرهای ناشناخته‌ی سعدی را هم ببری پیش بعضی نقادان، و بگویی کار خودم است، نه تنها از اتاق‌شان پرتت می‌کنند بیرون بلکه کاری می‌کنند که شیخ اجل هم در گور به خود بلرزد.

می‌ترسم بگویم سروده‌ی خودم است. ولی جسورانه می‌گویم کار خودم است.

* ژرمن‌ها! هه! دم در گلستان به پست ماتادورها خوردند و آرزوی گل چیدن و گل بوئیدن و توی گلستان قدم زدن را با خود به برزیل بردند. ببینیم ماتادورها چه می‌کنند با گلستان آبادمان. هرچند هر دو برای‌مان عزیزند.

107.8682

2010-07-03T21:47:00.004+04:30

نقره داغی نقره !

حذف آرژانتین را به مارادونای بزرگ و همه‌ی دوست‌دارانش (که من جزوشان نیستم) تسلیت عرض می‌کنم!! و نیز صعود آلمان را. چون در آخر گلستان را پیش رو دارند و بوی لاله‌ها مست‌شان خواهد کرد.

مَن جَرّّبَ المُجرّب حَلّت بهِ النّدامَه*

2010-07-01T22:36:00.004+04:30

عاشــــق شدم میـــانه ** چون دیــــدم‌اش شـــبانه

حال دل‌ام، بگـــفـــتــــــــم بر وی در آستــــــانـــــــه

عاشـــق شدن زمـــان، نه گفتش در این زمانــــــــه

گفتم که بـــــــــــار دیگــــر! آوای تو رســـــــا، نــــــه

حرفــــــــش بـــــزد دوباره: "عاشـق شدن زمان،نــه"

مفتـــــــــول درد حرفـــــش بودش مرا شــــــخانـــــه

وان روز اشک چشــــــــمم جوشــــــاند جاودانه ***

بر تو نباشد این عیــــــــــب نزدیک کـــن به شانـــه !

- خم راست کن کمــــان را رو بر دلــــــم نـشانــــــه

- دیگر چه استت ای دوست داری چنیــــن بهــــــانه؟

زان ابــــــروان چــــون زه تــــیـــــری بـــــکن روانـه

بر قلب آتــــشیـــــــنـــــــم خاک تراســــــت، پا نـــه

تا شمع تو خموش اســـت صبــــــری مرا اعـــــانــــه

پروانــــــــه وار گـــــــــــردم تا روشـــــــــنای خــــانـه

طوّاف من چه باک اســـت؟ پیچـش مرا پروا، نه ****

- مرغش یکـــــیست پـــــا را لــــج کـــــرده کودکــــانه

- شاید که نیــست آگـــــاه دل برده زیـــــــــرکانـــــه

قسمت چنین و چون است: معشــوق من ، مرا ، نـه

- بعد از تو نیســـــت ما را لانـــــه وّ آشــــیــــــــانه

- دیــــگــــر چه سود بودن غمگــــیــــــن و شادمانه

* هر چند کآزمودم، از وی نبود سودم " مَن جَرّّبَ المُجرّب حَلّت بهِ النّدامَه "

(هر آن کس که آزموده را بیازماید پشیمانی برد) (خواجه)

** ای عزیز ندانم عشق خالق گویم و یا عشق مخلوق. عشق ها سه گونه آمد. اما هر عشقی درجات مختلف دارد: عشقی صغیر است و عشقی کبیر و عشقی میانه. عشق صغیر عشق ماست با خدای، تعالی، و عشق کبیر، عشق خداست با بندگان خود. عشق میانه دریغا نمی‌یارم گفتن که بس مختصر فهم آمده‌ایم، اما انشاالله که شمه‌ای به رمز گفته شود.

(عین القضاة همدانی قطعه‌ای از تمهید اصل سادس)

*** یک تکه‌ی تیز رفت توی دست‌اش و مفتول درد، اشک‌های کودکانه را در چشم او جوشاند.

(رمان کوری- ساراماگو – ترجمه‌ی اسدالله امرایی)

**** چراغ روی ترا شمع گشت پروانه مرا ز حال تو با حال خویش پروا، نه

(خواجه)

شخانه: شهاب، سنگی که از محیط خارج از فضای زمین بر زمین ساقط شود.

اعانه: یاری کردن، کمک کردن.

بعد از اینکه آوردم‌اش روی کاغذ، شور خاصی سراپای وجودم را در بر گرفته بود. هر چند ضعیف ولی "اولین غزل رسمی". البته اگر بشود این‌گونه نامیداش. گم کرده‌ای بود که پیدایش کردم.

با این غزل پیشاپیش به استقبال ظلمت، پافشاری، ضخامت و میله‌ها و ملیله‌های اشرافیت رفته‌ام.

این شعر 28 مصرعی‌اش را بخوانید غزل است، 14 مصرعی‌اش مثنوی. ولی چون سبک روایی دارد مثنوی بهتر به نظر می‌رسد البته به لطف پابلیشر بلاگر. :))

مصراع هایی که در ابتدایشان - دارند بعدا اضافه شدند.

بدون عنوان. چه می‌شود؟!

2010-06-29T16:06:00.003+04:30

این حق را به من بدهید که برخلاف قولم که قرار بود از جمعه هجده تیر وبلاگ جدیدم را راه بیاندازم، هشتم تیر این‌کار را انجام دادم. دومین امتحانم آن‌قدر سخت و مهم بود که بعد از دادنش این طور فکر کنم که تمام امتحان‌هایم را داده‌ام و تعطیلات علنا آغاز شده. هرچند چهار امتحان دیگر هم مانده باشد. زیر قول‌های دیگرم نزدم می‌بینید که دیگر از اسم مستعار خبری نیست و با همان نام لطیف اصلی خود‌مان می‌نویسیم.

از آن وبلاگ تا این وبلاگ اتفاقات زیادی افتاد.

آقاجان از پیشمان رفت. اتفاقی که یک خانواده را زیرو زبر می‌کند چه برسد به یک انسان.

نمی‌دانم چه حکمتی بود که من در این دو ماهه هیچ کجا هیچ چیز ننوشتم. در واقع نوشتنم نمی‌آمد. نه تنها نوشتنم نمی‌آمد بلکه در این دو ماه اخیر دست به سیاه و سپید هم نیازیده‌ام. درس؟ کاش. به واقع کلمه‌ی تعطیل را می‌توانید برایم به کار ببرید.

اگر یادتان باشد پیشترها (وبلاگ قبلی) گفتم که ما سال را در تاریکی مطلق تحویل گرفتیم و ندای تحویل سال را از رادیوی ترانزیستوری آقاجان شنیدیم. همان طنینی که وقتی میشنویم‌اش اشک در چشمان‌مان جمع می‌شود. بهارش که این‌گونه تاریک بود. سه فصل مانده. این آرزو را اول سال هم داشتم ولی حال بعد از چهار ماه باز هم آرزو می‌کنم سال خوبی باشد برای همه من جمله خانواده ما.

تیر ماه، ماه مهمی‌ست. شادی به خانواده‌مان برمی‌گردد. تیر ماه برای من سرنوشت ساز است. قرار است بعد از سکوتی طولانی، اعتراف کنم. زیر این شکنجه‌هایی که من کشیدم هر که باشد اعتراف می‌کند. بعد از اعتراف شاید آزاد شوم و دیگر محبوس نباشم.

نام‌ات

2010-06-29T01:54:00.004+04:30

قلمی به دست بگرفتم

تا که شعری بسرایم

از برایت درخور

در خیالم ناگه

سخت دردی پیچید:

من برای که سرایم شعر

از برای تو که خویش شعر را رکنی

و تخیل را اصل؟!

□

پیغامبری، آئین

بی نام تو بی‌معنی‌ست

بی حضورت

سخت شاید ساخت

با چنین دنیایی

کز هنر خالی‌ست.

برای بی‌خبری که اگر خبر می‌داشت…

8/تیر/89